Sabah kendiminde içinde yazar olarak bulunduğum Ben Çocukken bloğunda Şevval Elif SOLMAZ 'ın bizimle paylaştığı en azından kendi çocukluğumunda ucundan yakaladığı güzellikleri anlatan ve aslında gerçektende Bizmi yaşlanıyoruz,Dünya'mı? dedirten şahane ötesi bir yazı var okuyun gözatın derim:)
"Herkeste paylaşma duygusu, sevgi ve arkadaşlarını kollama duygusu yavaş yavaş gelişirmiş. O zamanlar çocuklar okula servis ile değil, köşebaşında buluşarak giderlermiş. Onların yolunu gözlememiş evdeki bilgisayar,şehrin en iyi dershanesi, hazırlık kursları. Bilmezlermiş; hamburgeri, MTV'yi, Interneti, cep telefonunu, tetrisi, nintendoyu... Bilirlermiş duvarların üzerinde sohbet etmeyi, hatıra defterleri doldurup sevgileri keşfetmeyi."
